donderdag 22 juni 2017

Warme herinneringen

De winkeliers zitten op krukjes voor hun winkels. De prostituees bij de Porte St. Denis hebben nog minder aan dan anders. Iedereen draagt zo min mogelijk kleding, maar er is geen ontsnappen aan de hitte. “Ik vind het vies. De stad plakt aan mijn huid”, zegt een collega van Sandrien. We zitten op ons favoriete terrasje. Het is in een steegje, niet ver van ons huis, toch moeilijk te vinden. Ik zit op een bankje, leun tegen een muur, tegen de lijnen van graffiti. Een bandje speelt op de hoek van de straat. Het is Fête de la Musique. Overal in Parijs spelen bandjes op hoeken van straten. De mensen naast ons laten een bierglas op de grond vallen. Het meisje van de bar kruipt op haar knieën om de glasscherven op te ruimen. Ik drink mijn halve liter bier in een paar slokken op, neem een slok uit het glas van Sandrien. We praten nauwelijks, kunnen elkaar ook nauwelijks verstaan. De collega van Sandrien is meestal heel grappig, maar ik denk dat hij nu naar huis wil. Of hij denkt aan Spanje, zijn dorp aan de zee. Het is daar ook warm, maar je kunt afkoelen in het water. Hij zei een keer: “Ik heb een heel mooie herinnering, maar ik ga er niet aan denken. Als ik er aan denk, dan verandert hij en ik wil hem juist bewaren zoals hij is.” Of in elk geval zoiets heeft hij gezegd. Ik kijk naar de mensen die langs lopen, ze zijn vrolijk. Drie jongens zonder shirt zijn vrolijk en stoer. Een van hen grist een fles water van tafel en loopt er mee weg. De mensen naast ons laten nog een bierglas op de grond vallen. Het meisje van de bar moet er om lachen.
Sandrien is moe na haar werkdag. “Laten we naar huis gaan.”, zeg ik. We lopen nog even om, langs een bandje, door een groep dansende mensen, zwetende mensen. Ik kijk naar ze. Ik wil ook wel dansen en zweten, maar nu wordt het toch niks. Met mij wordt het bijna altijd niks, dansen. Ik denk aan een concert. Het was een volle, warme zaal. Iedereen danste zo wild als hij kon en iedereen baadde in het zweet. Je wist niet eens of het je eigen zweet was, of dat van iemand anders. Maar dat maakte niet uit. Alles loste op in de muziek. Het is een mooie herinnering. Ik moet er maar niet aan denken.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen