woensdag 24 augustus 2016

Stijloefeningen tijdens het hardlopen

1. Runkeeper

Afstand: 11,09km
Totale stijging: 243m
Tijd: 56:53u
Gemiddelde snelheid: 5:08 m/km
Locatie: Parc des Buttes-Chaumont

2. Kort verslag

Vandaag heb ik zo ongeveer een uurtje, hardgelopen in het Parc des Buttes-Chaumont.

3. Informatief

Het Parc des Buttes-Chaumont dat in 1876 is geconstrueerd op een oude gipsmijn is bijzonder on-Frans: de bomen zijn niet rechthoekig en de paden lopen alle richtingen uit, ook in verticale richting, waardoor je soms zomaar per ongeluk in een grot of in een tempeltje belandt. Ik vind het fijn om hier hard te lopen, omdat je nooit het idee hebt twee keer dezelfde route te nemen. Vandaag bijvoorbeeld, zie ik voor het eerst een beeld van een man die tegen een rotswand klimt en dreigt te vallen. Het beeld heet Le Gouffre, oftewel de afgrond, en is in 1933 gemaakt door Sylvain Kinsburger. Wellicht verwijst het naar de geschiedenis van het gebied.

4. Observaties betreffende voeten

Vandaag zie ik, als ik aan het hardlopen ben, een blauwgele ara. De gigantische vogel zit vast aan een touwtje en kan kleine stukjes vliegen. Lopend ziet hij er maar onhandig uit vergeleken met de kraaien die met een opvallend lichte tred over het pad huppelen. Deze vliegen echter verschrikt op als de ara een luid gekrijs laat horen.

Even verder zijn twee hiphop-tapdansers hun kunsten aan het vertonen. Ze zijn misschien wel de meest hipsterste mensen die ik ooit heb gezien. De een draagt zwart-witte tapschoenen, de ander rolschaatsen. Ze hebben allebei een houten plaat om op te dansen.

Het Parc des Buttes-Chaumont is een populaire plek om te wandelen en ik moet vaak slalommen om de Parijzenaars te ontwijken. Een belangrijke reden dat ik toch hier loop, is het feit dat er erg veel kranen zijn met drinkwater. Bij een van de kranen is een oudere man zich aan het wassen. Hij besteedt heel veel aandacht aan zijn voeten, iets wat me doet denken aan Tadzjikistan. Daar heb ik heel veel oude mannen op straat bezig gezien met het wassen van hun voeten.

Op een gravelterrein zijn mannen hun spieren aan het trainen. Twee van hen beoefenen een vechtsport met een stok. De een doet een beweging voor en de ander doet deze na. Na een tijdje legt de leraar de stok neer en loopt hij naar het hek, dat rond het gravelterrein ligt. Hij tilt zijn been op en schopt tegen een boom aan de andere kant van het hek. Deze beweging herhaalt hij een tijdje. Zijn voet laat geen afdruk achter.

5. Meta

Het zweet druipt van mijn voorhoofd en prikt in mijn ogen, als ik plotseling besef dat ik mezelf voor de gek hou. In een schijnbaar eeuwige repetitie zet ik mijn ene voet voor de ander, terwijl deze gedachte steeds meer aan betekenis begint te winnen. Ik voelde me zo prettig, in dit verhaal van heuvels en dalen en zelfoverwinning.

De heuvels en dalen zijn er werkelijk. Het Parc des Buttes-Chaumont, waar ik hardloop, bestaat enkel uit hoge heuvels en diepe dalen. Maar die zelfoverwinning, is die niet gewoon bullshit? Is het niet gewoon een narratieve constructie? Ben ik hier mezelf aan het overwinnen, of ben ik gewoon aan het hardlopen?

En als ik alleen maar aan het hardlopen ben, waarom zou ik dat dan doen? Ik ga geen olympisch goud winnen. Ik loop hier maar. Zonder doel. Als ik klaar ben. Ben ik moe. Dat is alles. Alles wat ik bereik. In mijn leven. Dat ik moe zal zijn. En waarvoor? Voor niets.

En ik moet verdomme nog acht kilometer.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen