zondag 31 juli 2016

Vrijheid en andere grote woorden

Dit weekend ging ik met Sandrien naar 'Cinéma en plein air'. Het is een onderdeel van het festival La Villette, een soort Noorderzon. We kwamen op een groot grasveld waar wat mensen baguette en wijn nuttigden, maar waar geen bioscoopscherm te bekennen was. Om reden van de veiligheid was het festivalonderdeel omgedoopt tot 'Cinéma en plein air en intérieur'. We moesten naar een grote zaal. Nadat ik uitgebreid gefouilleerd was en Sandrien haar tas had afgestaan, mochten we ons bij de andere 998 mensen voegen.
Ik maakte me een beetje boos en begon een tirade over vrijheid en democratie, waarna ik onderuitgezakt in mijn strandstoel bezorgd vroeg of Sandrien de chips wel naar binnen had weten te smokkelen. En tirades over de vrijheid lijken al snel belachelijk in deze stad waar mensen op straat drinken en dansen, waar vrouwen geen bh's dragen en waar overal vrij gediscussieerd wordt over van alles en nog wat en vooral over de arbeidswet. Oh, en waar je gratis naar de film kan.
Maar ik maak me zorgen om Frankrijk en om de vrijheid en daarom voel ik de noodzaak om de pen op te pakken. Ik weet niet eens zeker waar ik me zorgen om maak. Over het feit dat de noodtoestand al sinds november vorig jaar van kracht is, ondanks het feit dat Hollande zelf heeft gezegd dat bij verdere verlenging Frankrijk niet langer een republiek zou zijn waar in alle omstandigheden een rechtstaat van kracht is, of dat diezelfde Hollande volgens Amnesty International de mensenrechten schendt met huiszoekingen e.d., in al die zaken heb ik me eigenlijk te weinig verdiept om er iets verstandigs over te kunnen zeggen. Ik denk dat het wel eens raar zou klinken als je overal het woord terrorist door staatsvijand zou vervangen, maar ik heb dat nog nooit geprobeerd.
Alleen als ik 's ochtends mijn deur uitga en ik tegen zeven zwaar bewapende soldaten op bots, als ik langs honderden politieagenten met schilden en gasmaskers loop wanneer ik mijn boodschappen doe, wanneer elke willekeurige man met het woord sécurité op zijn shirt mij mag fouilleren en mijn tas mag bekijken, dan vraag ik me toch af wat hier aan de hand is. Het gaat niet om mijn ongemak. Ik was boos toen in Nederland de identificatieplicht werd ingevoerd, maar niet veel later was ik het alweer vergeten. Ik open nu al automatisch mijn tas als ik in Parijs een winkelcentrum of museum binnenga, ik spreid mijn armen als de beveiliger naar me toe komt. Ik ben het gewend en met verdere maatregelen zal het wel net zo gaan.
Maar ik vraag me af of er niet toch iets verandert in een stad waar het leger door de straten patrouilleert en waar zoveel wordt opgegeven voor de veiligheid. Ik vraag me af of die schijnveiligheid het waard is.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen