zondag 12 juni 2016

Un dilemme

Gisteren ga ik voor eerst op de fiets met Sandrien door Parijs. Het is even wennen dat auto's vlak voor je afslaan, waardoor je hard op de rem moet en op de drukke kruispunten fiets ik voor de zekerheid maar over de stoep. In het Bois de Boulogne is het rustiger. In het begin, dichter bij de weg, lopen er nog veel prostituees rond, maar die verdwijnen ook, wanneer we dieper in het bos komen. Bij een grote vijver, pauzeren we met wijn en baguette.
Er rijdt een man op een paard om de vijver. In de vijver roeien stelletjes en vier mannen van middelbare leeftijd met kapiteinspetten op. Een vrouw is aan het trainen met haar personal trainer, die voor de gelegenheid zijn shirt heeft uitgetrokken. Ze doen hun armen steeds omhoog en dan weer naar beneden. Hij legt zijn handen op haar borsten om haar te helpen ademen.
De zon schijnt niet heel fel en de 2 euro wijn is niet goed, maar toch hebben de bomen prachtige, lichte kleuren, zacht paars met wat gele okers.
Een meisje dat aan het hardlopen is aan de andere kant van de vijver ziet het kennelijk ook, want ze stopt plotseling om een foto te maken. Ze laat bijna haar mobiel vallen en rent dan weer verder.
Twee mannen lopen langs met een hond. Het is een klein hondje en hij is duidelijk niet de jongste meer. Hij sjokt traag achter de mannen aan, die nu al veel verder zijn. De hond heeft een vertederende traagheid en we verwachten dat hij nu toch elk moment een sprintje gaat inzetten, maar zijn baasjes wachten, tot de hond die rustig doorsjokt, weer bij is.
Een andere man lacht als Sandrien een van zijn twee honden probeert te aaien. Hij heeft beide honden aan de lijn en als er een boom op zijn pad komt, besluiten de honden de boom aan verschillende kanten te passeren. Als de man tegen de boom staat met zijn armen aan beide kanten, waardoor het lijkt alsof hij de boom omhelst, draait hij zijn gezicht naar ons toe en zegt: “Un dilemme.”

Geen opmerkingen:

Een reactie posten