maandag 9 mei 2016

Waar vind je hier kunst?

Ons konijn heeft geen hooi meer. Al twee dagen ben ik op zoek naar hooi. Gisteren loop ik helemaal naar de Rue des Archives, maar vind daar slechts een dierenwinkel die alleen voor honden en katten is. Ik loop toevallig ook tegen een galerie in een oude kloostergang aan. Tussen de pilaren hangen foto's waar figuren in zijn getekend. Er wordt muziek gedraaid.
Ik heb deze blog niet getiteld met “Waar vind je hier hooi?”, omdat die vraag een stuk moeilijker te beantwoorden is. In tegenstelling tot dierenwinkels, vind je kunst overal. Er zijn talloze musea, waar ik al aardig wat van heb bezocht, maar ook buiten de musea vind je veel kunst.
Er is natuurlijk de Streetart. De mozaïekkunst van Space Invader, de foto's van Nojnoma die je van elke straathoek schaapachtig aanstaart, maar ook mooier werk, zoals de hoofdjes van Gregos, waarvan er eentje in onze straat hangt.
Andere kunst leeft op straat. Op weg naar Sandriens werk, kom je langs een dakloze kunstenaar. Minstens twintig schilderijen staan tegen een gevel van een gebouw en zijn slaapzakje ligt ernaast. Een Duitse collega van Sandrien heeft een schilderij van hem gekregen. Op haar werk gekomen, zag ze dat het een doorsnede van de geslachtsgemeenschap voorstelde.
Tegen een muur van een sporthal heeft een kunstenaar zijn atelier ingericht. Hij is daar bijna altijd aan het werk. Hij maakt inkttekeningen. In de sporthal zelf is een expositie van kunstenaars uit de Marais. Een van hen maakt modellen uit papier met enkel een schaar. Zijn werk lijkt sterk op dat van Matisse, maar hij knipt het papier zo, dat het nog steeds een geheel vormt. Een andere kunstenaar schildert portretten op doorzichtig linnen. Er bevinden zich in sommige werken wel vijf van zulke portretten achter elkaar en ze lijken het complexe karakter van de mens te verbeelden.
Achter een poort zie ik een grote, bronzen borst. “Laten we hier even kijken”, zeg ik tegen Sandrien. De borst is van Balduccini, van wie Sandrien eerder een duim had gezien in La Defense. “Deze expositie is niet geschikt voor de gevoelige kinderogen.”, staat op een bordje bij de ingang van de galerie. De expositie blijkt voornamelijk te bestaan uit tekeningen van piemels, niet echt iets wat kinderen vreemd is. Er is een vrij pornografische foto van een vrouw die haar benen spreidt, maar niets wereldschokkends. Teleurgesteld verlaten we de galerie weer.
Indrukwekkender is 104 (Centquatre). Sandrien en ik bekijken hier eerst een interessante foto-expositie van verschillende kunstenaars, maar deze ervaring wordt volledig overschaduwd door de volgende ruimte die we betreden. In een grote overdekte zaal, zijn overal groepjes dansers en andere performers aan het oefenen. Er staan spiegels waarin individuele dansers hun eigen bewegingen kunnen volgen, maar de meesten staan in een groepje en laten een voor een zien wat ze kunnen, om vervolgens elkaar aan te moedigen. Een man probeert een golfclub op zijn neus te balanceren om deze vervolgens over zijn arm te laten dansen. Een andere man jongleert met zes ballen. Breakdancers bewegen als tollen over de grond.
Wij liggen de rest van de dag in strandstoelen in de zon te kijken naar een groepje dansers die bewegen als robots. We zijn volmaakt gelukkig. Zelfs als je niet kunt dansen (en ik kan echt niet dansen), kun je niet ongevoelig blijven voor de sfeer in deze ruimte. Het is geen school, maar gewoon een ruimte die vrij toegankelijk is voor iedereen, maar toch is de ruimte gevuld met energie en de wil om van elkaar te leren. Als kunst ergens op z'n plaats is, dan is het hier.
En oh ja, ik heb het hooi gevonden. Het konijn ligt inmiddels languit op een bed van hooi en ziet er volmaakt gelukkig uit.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen