maandag 22 juni 2015

Wie wint mijn schilderij? En de uitkomsten van het project Talking Pictures

Ik wil graag iedereen bedanken die mijn project Talking Pictures op welke manier dan ook heeft gesteund. Ik hoop dat men heeft genoten van mijn blog dat ik tijdens het project heb bijgehouden om donateurs en andere geïnteresseerden op de hoogte te houden van mijn belevenissen. Nu wil ik graag nog wat uitgebreider vertellen over wat ik in Tadzjikistan heb gedaan en wat ik nog zou willen doen. Aan het eind van dit blog maak ik ook de winnaar bekend van de loterij onder de donateurs voor mijn project.

Het doel van het project was om een wezenlijke bijdrage te leveren aan de productie van kinderboeken in het Shughni, een taal waarin voor dit project nog geen (kinder)boeken waren verschenen. Voor het Shughni is er geen gestandaardiseerd alfabet, een grammatica is pas zeer recent geschreven en moet nog gepubliceerd worden en dat terwijl de taal en verwante dialecten gesproken worden door het merendeel van de inwoners van Pamir, een gebied dat zich uitstrekt over Tadzjikistan, Kirgizstan en Afghanistan. Ik heb een archief bezocht waar sinds de negentiende eeuw overgeleverde verhalen zijn verzameld. Deze oude verhalen worden o.a. gebruikt voor de kinderboeken. De cultuur van Pamir is vol kunst; verhalen, muziek, dans etc. Het is een enorme schat, een geweldig rijke cultuur, die mede door het kinderboekenproject niet verloren gaat.

Met enige bescheidenheid bezie ik mijn rol in dit project. Ik kwam in Khorog als een wat angstige toerist en werd opgenomen in een familie, meegenomen naar voetbalwedstrijden en volgepropt met gedroogd fruit. Maar daarnaast en misschien dankzij de ongelooflijke hartelijkheid van de mensen en natuurlijk de steun van jullie, vond ik een grote motivatie om aan het project te werken. “Did you ever work so hard in your life?”, vroeg Nekruz me. Ik denk het niet.
Vier weken lang heb ik cursussen gegeven aan de kunstenaars en designers. Sommige van hen waren afgestudeerd aan de kunstacademie, hadden al verschillende carrières achter de rug, anderen zaten nog op school en lieten een talent zien waar ik jaloers op ben. Tijdens deze lessen, 5 dagen in de week, 6 uur per dag, vormden we een hechte groep. We werkten eerst aan de karakters, de personages uit de kinderboeken. Deze lessen gaf ik op een manier waarop op de Klassieke Academie gedoceerd wordt. We spraken eerst over wat het doel was, gingen dan tekenen en legden deze tekeningen dan op de grond, om ze gezamenlijk te bespreken. Vaak voelde men wel aan welke tekeningen sterker waren dan andere, maar dit onder woorden brengen is niet altijd eenvoudig.
De cursus voor de designers was schoolser. Ik leerde hen om te gaan met Photoshop en Indesign. Uiteindelijk konden we de werken van de schilders uit de ochtendles gebruiken om in de middagles boekdesign te leren.

Naast deze cursussen werkte ik met Nekruz aan alfabetkaarten. Hij had foto's van dieren/voorwerpen opgezocht, bijvoorbeeld de Appel voor de A. Ik heb zo alfabetkaarten gemaakt voor het Engels, Russisch, Tadzjieks en Shughni. Met Nekruz had ik al de moeilijkheden van het Shughni-alfabet besproken. Er bestaat geen lettertype voor dit alfabet en daarom moet een groot deel van de letters met behulp van Photoshop/Corel Draw gemaakt worden. Dit is heel tijdrovend. Het is op die manier eenvoudiger om alle letters met de hand te tekenen!
Ik speelde met de gedachte om een lettertype te creëren voor het Shughni. Samen met de designers leerden we werken in Fontforge, een programma om lettertypes te maken en bewerken. We zouden met een rechtenvrij lettertype als uitgangspunt het eerste Shughni-lettertype kunnen maken. Dit bleek echter vrij ingewikkeld en hoewel we een heel end zijn gekomen, is dit gedeelte van het project nog niet voltooid. Ik wil in de toekomst ook nog het Unicode Consortium aanschrijven, in de hoop dat een Font voor het Shughni internationaal ingevoerd kan worden.

De kinderboeken waren nog niet voltooid toen ik terugkeerde naar Nederland, maar inmiddels heb ik verschillende proefdrukken ontvangen. Ik werk nu aan een expositie van het werk in Nederland. Boekhandel de Kleine Kapitein die ook een vestiging in de Stoeldraaierstraat in Groningen heeft, reageerde enthousiast op het idee van de expositie. Jullie zullen een uitnodiging ontvangen wanneer jullie de werken van de Pamiri kunstenaars kunnen bewonderen.

Ik krijg wel veel de vraag of mijn reis naar Tadzjikistan me heeft veranderd. Ik ben heel wezenlijk veranderd, denk ik, maar terug in Nederland kwam ik in mijn oude leven als in een jas die je niet meer staat, maar die je ook niet kunt weggooien, omdat je er teveel aan gehecht bent. Ik voel sterk het verlangen om terug te gaan naar Tadzjikistan, maar eerst wil ik mijn jas afschudden en desnoods zonder kleren opnieuw beginnen.

En na deze vage gedachten, de winnaar van de loterij! Ik heb de namen van alle donateurs, inclusief semi-anonieme op een rijtje gezet en een nummer toegekend en vervolgens het nummer in een random-number-generator tevoorschijn getoverd. Met het getal 4 is de winnaar van het schilderij van mijn hand: MAARTJE SCHULPEN! Gefeliciteerd!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten