zaterdag 16 mei 2015

Water en warlords

Om zes uur 's ochtends word ik vaak wakker van de kraan die begint te lopen. Er is hier stromend water, maar slechts een uur per dag. Ik kan lekker in bed blijven liggen, maar Shukuva of Umbri gaat aan het werk om emmers met water te vullen, zodat er de rest van de dag genoeg is.
Deze dag komt er echter niets uit de kraan. Het waterbedrijf heeft de elektriciteitsrekening niet betaald. De volgende dag is er ook geen water, maar in de middag komt een tankwagen. We tillen het water vier trappen omhoog, iets wat je sommige mensen elke dag ziet doen.
Nekruz vertelt me dat in de burgeroorlog, na de val van de Sovjet-Unie, Pamir afgesloten was van de rest van het land. Er kwamen geen goederen meer en er dreigde hongersnood. “During the war, the Aga Khan helped us to survive. Can you imagine? He helped all these people for ten years, without asking anything in return.”
De Aga Khan is de geestelijk leider, de hoogste kalief van de Ismaeli-moslims. Hij woont in Europa en ziet eruit als een Europeaan. Volgens Nekruz heeft hij iets gezegd als: In het Oosten leven de moslims, maar in het Westen is de Islam, waarmee hij bedoelde dat in het Oosten niet naar de geest van de Islam wordt geleefd. Bijna alle culturele- en ontwikkelingsprojecten in Khorog en omgeving zijn onderdeel van de Aga Khan Foundation. Alles wat er mooi en nieuw uitziet draagt het logo van de AKF.
De tien jaar hulp en de voortdurende ontwikkelingshulp heeft bij de Pamiri een sterk gevoel van dankbaarheid achtergelaten. Misschien is een gedeelte van de gastvrijheid waar ze zo om bekend staan ook wel een invented tradition.
Waar Nekruz altijd het positieve verhaal vertelt, krijg ik van de vrouw van Nekruz altijd de andere kant van de geschiedenis.
“In the civil war, people from different ethnic groups, like Pamiri's and Kyrgyz were murdered by the dozen. In Dushanbe they just asked people if their neighbours were Pamiri's and then they would kill the entire family. Every day body's arrived here from other parts of the country. It was terrible.” Nu er geen water is, gaan haar gedachten naar de schietpartij in 2012, toen de regering de mobiele- en internetverbinding in Khorog had afgesloten. Ze was toen zelf in Engeland, maar haar kinderen waren hier. “We heard all these stories, but people made it a lot worse then it was, because nobody really knew what happened and everyone remembered the civil war. You can imagine how afraid we were. We didn't hear anything from our children.”
Deze actie was niet gericht tegen de bevolking, maar tegen de warlords die nog steeds veel macht hebben in dit gebied. “But people started defending them, because they have a lot of money. And you know, these warlords live in normal neighborhoods, so innocent people did die, but not a lot.
I found out that one of these warlords lives across the street from our apartment, in that big house.”

Als we naar beneden lopen om water op te halen, werp ik een blik op het huis, maar ik zie alleen een hoog hek.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten