donderdag 14 mei 2015

Voetbal en suikerklontjes

“You never know with these places. You know, there are no standards here, like health standards. The people who work for the government get a very low salary, so if they ever come to check the meat and the meat is bad, you can give them some money and they'll say the meat is good. And you don't know what kind of diseases the cows have. They used to give them vaccines, but they don't do that anymore.”
Dit vertelt Nekruz voor we gaan lunchen. Ik denk overigens niet dat het de reden is dat ik de afgelopen dagen ziek ben geweest. Het eten smaakt me misschien net iets minder lekker, maar nog steeds verrukkelijk. Na de lunch geef ik de cursus aan de designers.
Yamal heeft ervaring met Indesign en Photoshop. Hij heeft een rode neus. "Sorry about this.", zegt hij. "I was sick, very very sick, you know. But now I'm better."
Hij komt uit Afghanistan, waar hij werkte voor de AKF (in een volgend blog meer hierover). Hij moest uit Afghanistan vertrekken, vanwege de oprukkende Taliban.
Als je mensen in Khorog spreekt over Afghanistan, is het net alsof ze over Amerika praten. Men weet niet veel over de situatie daar en daardoor ontstaan allerlei verhalen. Dit is vreemd als je bedenkt dat Khorog aan de grens met Afghanistan ligt. Als mensen er wel geweest zijn, vertellen ze hoe aardig de mensen zijn en hoeveel ze op hen lijken. Ze hebben dezelfde cultuur, spreken dezelfde taal en hebben dezelfde gastvrijheid.
In Khorog werkt Yamal nog steeds aan geografische kaarten van Afghanistan. Het is heel ingewikkeld met databasen enzovoorts. Ondanks zijn goede Engels, begrijp ik maar half wat hij nu doet.
Als we thee drinken, begint Yamal plotseling te lachen. “These sugar cubes. I haven't seen those since the Soviet-Union. They were there in the Soviet-Union, then they were gone for a long time and now they're back.” Hij moet lachen van geluk, zegt hij. Hij herinnert zich het geluk van de Sovjet-tijd. Het was een periode waarin alles goed geregeld was. Er was werk en het leven was goed.
Yamal is heel geïnteresseerd in mijn lessen. “This is very good, very good.”, zegt hij steeds. En: “This is all very new for us, very very new, you know.”
Yamal is ook heel geïnteresseerd in voetbal. Hij is misselijk omdat zijn team in de finale staat. De spanning wordt hem haast te veel. Zijn team staat bijna elk jaar in de finale.
“Two years ago, there was a big fight.” De finale van de voetbalcompetitie was toen tussen Phsinev, een nabijgelegen dorp, en de wijk van het voetbalstadion. “They started throwing rocks. Everyone was fighting. It's very dangerous, because it's a small place. It's not save for bystanders, you know.”

Dit vertelt Nekruz voor we naar de finale van de voetbalcompetitie gaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten