zondag 17 mei 2015

Rotsen splijten

In Nehudac komen we bij een lawine die vorig jaar twee huizen volledig heeft verwoest. Van het ene huis is niets meer zichtbaar. Van het andere staat nog een muur. Wonderbaarlijk genoeg is er niemand bij om het leven gekomen. De sneeuw is inmiddels alweer teruggekropen de berghelling op, maar enorme rotsen zijn achtergebleven. “We have enough building-material in Pamir.”, zegt Nekruz grappend.
De muren van de meeste huizen bestaan uit rotsen, die precies op elkaar zijn gepast. Er zit geen cement tussen de rotsen.
Om rotsen te kunnen gebruiken voor het bouwen van je huis, moeten ze eerst in kleine stukjes gehakt worden. De mannen die stenen splijten komen voornamelijk uit de dorpen. Ze lijken zo uit het schilderij de Wolgaslepers van Repin te zijn gelopen. Hun huid is heel donker en ze hebben pezige spieren. Al het werk doen ze met de hand. Meestal betekent dit dat er met een voorhamer net zo lang op een steen wordt geslagen tot hij breekt.
De vrouw van Nekruz vertelt dat het vroeger anders ging. Toen nodigde men de buren uit en werden de huizen met de hele gemeenschap gebouwd. “Your neighbours would come and drink wodka and then build, so when they would leave, you would have to do everything again. I think it's better now, although it's a very hard life for the builders.”
Nekruz wil ook een huis bouwen, maar op de plek waar de woonkamer moet komen, ligt een enorme rots. Voor deze ene rots laat hij de bouwers niet komen en samen met zijn broer gaat hij aan het werk. Er wordt een vuur gestookt onder de rots. Terwijl het vuur nog brand slaat Parviz met een voorhamer op de steen. Tegelijkertijd wordt koud water op de steen gegooid, zodat er scheurtjes ontstaan. Een beitel wordt in de scheurtjes geplaatst en Parviz laat de hamer op de beitel neerkomen. In plaats van de steen, breekt de beitel. Als de rots ten slotte in twee stukken is, is Nekruz uitgeput. Hij is dit werk niet meer gewend.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten