zaterdag 16 mei 2015

Oud en nieuw

“Do you want to plow a field?” We rijden in een Chinese minibus over een bergweggetje. Nekruz ziet dat ik naar de ploeg kijk, die door twee koeien getrokken wordt. We stoppen en ik word achter de ploeg gezet. Ik voel me opgelaten, maar de boer vindt het prachtig. Hij geeft me een soort roede, waarmee ik de koeien kan laten lopen. Ik sla zacht op een koe, en de koe begint te lopen. De andere koe loopt wel mee, maar langzamer, dus ik moet hem ook een tik geven. De ploeg is een beetje bij te sturen door hem naar links of naar rechts te duwen, maar de richting wordt vooral door de koeien bepaald. Als ik het eind van het veld nader, bedenk ik me dat ik niet weet hoe ik de koeien moet laten stoppen. Ik gebaar wanhopig naar de boer en die zegt: “Ho!” De koeien stoppen.

In de minibus word ik alle kanten uit geslingerd. Er is geen gordel of iets om me aan vast te houden en mijn maag begint te draaien. Het landschap is prachtig, maar het danst voor mijn ogen. Bij een groot wit, betonnen gebouw omringd door hoge bergen, stoppen we. Naast het gebouw staat een even groot half gebouw met een hoge hijskraan. Het is een ruïne uit de Sovjet-Unie. De bouw is nooit afgemaakt en de hijskraan is verroest.
Er moet een jeugdcentrum in het witte gebouw komen. We schudden een aantal mensen de hand en we worden naar een kamertje geleid waar een bed in staat. “This will be the office.”, zegt Nekruz. Buiten wordt een sportveldje geïnspecteerd. Een van de basketbalringen is eraf geroest en er zitten grote gaten in het volleybalnet. We geven iedereen weer een hand en stappen in de minibus.

De volgende stop is bij een garage. Er staan twee auto's, er zitten twee mannen en een ligt op de motorkap. De garage bestaat uit een dak en een gat in de grond om onder de auto's te kunnen. De auto's zijn Moskvitsj 1500.
Over de dorpswegen zie je dit type nog veel rijden. Zoals de naam al zegt stamt deze auto uit de Sovjet-periode. Eerder deze week zag ik een Moskvitsj achteruit een heuvel afrijden, terwijl de chauffeur de motor weer probeerde te starten, maar het is toch een prestatie dat de auto het op deze wegen zolang heeft volgehouden.
Andere auto's uit die tijd staan in de tuinen te verroesten, of zijn onderdeel geworden van een muur of een huis. De schoolbussen moeten mooie speeltoestellen zijn voor de kinderen.
Nekruz praat even met de baas van de garage en dan rijden we verder.

Niet veel verder stoppen we weer, ditmaal bij een bouwbedrijf. Het is een magazijn vol met Chinese bouwmaterialen. We worden naar een huis geleid, dat als een soort proefexemplaar naast het bedrijf is neergezet. “I want to hire them to build my house.”, zegt Nekruz. Het gebouw heeft een bijzondere stijl. Aan de buitenkant is een soort zeil bevestigd met daarop het patroon van bakstenen. Het heeft de voor Tadzjikistan kenmerkende koepelvormige ramen. Elke kamer heeft een andere stijl, waarschijnlijk zodat je kan kiezen. De plafonds van de kamers zijn rijk gedecoreerd en met veel reliëf. De keuken is volledig betegeld met een bruine tegel met daarop het woord coffee, wat nergens wordt gedronken.

Het mooiste van het huis is de trap die handgemaakt is uit hout en de tweede verdieping, die de klassieke indeling heeft van een Pamiri huis, met de vijf pilaren.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten