zondag 24 mei 2015

Watervallen en hoogtevrees

Mijn tweede dag aan de kunstschool in Porshinev, verloopt ongeveer hetzelfde als de eerste. Het is niet zo verwonderlijk. Deze school is voornamelijk voor kinderen die anders weinig tot geen onderwijs hebben. Het is elke dag afwachten hoeveel kinderen komen. De docenten beschikken bovendien over weinig middelen. Mijn plan om met de kinderen buiten te gaan schilderen met de aquarelverf die ik heb meegebracht, valt in het water. In plaats daarvan praat ik via mijn tolk, Farida, met een oude man die verbonden is aan de school.

“He thanks you for coming here. He says it's very good for the school.” Ik antwoord dat het voor mij ook heel interessant is. “He thanks you for improving the teaching-method, because you know so many things we don't know.” Ik zeg hem dat dat wel meevalt. “He thanks you now for coming here, just to help us. He also thanks you...” Een half uur later gaan we in het lokaal wachten. Ik maak ondertussen een portretje van Farida, waar ze heel blij mee is. Farida is over alles heel enthousiast. Haar ogen gaan wijd open als ze praat, wat het tekenen heel moeilijk maakte. Ze heeft een examen Engels gehaald en nu kan ze naar Polen om te studeren. Ze wil geen geld aannemen van haar ouders en dus hoopt ze een baan te kunnen vinden voor de zomer, waarmee ze genoeg geld kan verdienen om de reis en het collegegeld te betalen. Als er geen leerlingen komen, zegt Farida: “Let's go to the mountains.”

Ahmid had me eerder al verteld over een wonderbaarlijke plek met water en natuur en alles wat je mogelijk maar zou willen zien. Ahmid is de vriend van Farida. Hij kan geen Engels, maar met zijn grootse gebaren en Farida's halve vertaling, komen we een heel end. We gaan met de auto en stoppen bij een berghelling. Ahmid wijst omhoog. Ik kijk omhoog en zie alleen maar een ontzettend steile helling. We klimmen omhoog terwijl Ahmid mij schreeuwend aanmoedigt. Ik weet me hier en daar vast te grijpen aan een plant en wonder boven wonder kom ik boven. “Gaaike!”, roept Ahmid en hij gebaart dat ik terug moet klimmen naar de waterval waar hij staat. Hij heeft een stengel in zijn hand. Farida vertaalt dat het een bijzonder heilzame stengel is en dat ik hem op moet eten. Het smaakt heel zuur. “We only eat this in early spring, not now. In early spring it tastes good.”, zegt ze. Ik moet nog een aantal geneeskrachtige vruchten eten en dan kunnen we verder.

De volgende klim is niet zo steil, maar aan de ene kant gaapt een diep ravijn en aan de andere kant, stroomt water langs de bergwand naar beneden. Het verontrust me een klein beetje dat ik geen enkele angst voel. Normaal, vooral als ik met Sandrien ben, heb ik erg last van hoogtevrees. Nu balanceer ik op natte stenen, net breed genoeg voor één schoen en als ik naar beneden kijk, voel ik alleen maar euforie. De schoonheid en de grofheid van de natuur brengt me in een extase waardoor ik niets anders kan voelen. Farida klimt op haar slippers over de rotsen, dus met mijn bergschoenen voel ik me ook iets veiliger.

“He will build your house here.”, vertaalt Farida. Als ik zeg dat dat me wel wat lijkt, zegt ze: “That's not a good idea. In winter it will be destroyed.” Ahmid pakt mijn hand en roept iets in Shughni. “He will come to Holland to watch soccer with you.” Hij vraagt me hoe duur een ticket naar Nederland is. “He says he will never ever come to Holland.” De rotsen worden steeds grover en het water stroomt met meer geweld naar beneden. Ik wil verder, maar als ik zie dat Ahmid aarzelt, weet ik mijzelf tot de orde te roepen. Ik vraag wat er is. “You know, it's too dangerous from here. We need to go back.”

De klim was langs het “kanaal” dat 4 dorpen in de omgeving van water voorziet. In Porshinev heb ik verschillende presentaties over het water bijgewoond. Het dorp het dichtst bij de oorsprong van de bron, is prachtig groen. Dit is een van de redenen dat de natuur zo mooi was in het gebied van onze tocht. Als je echter verder stroomafwaarts gaat, worden de dorpen steeds grauwer. “When I walked up the mountain, it was like I started travelling in winter, then entered autumn and ended in summer.” Dit vertelt de baas van de NGO die zich met water bezighoudt. Hij heeft sindsdien verschillende projecten opgezet om samenwerking tussen de dorpen te bevorderen. Het is zijn verjaardag vandaag. Ik sla de wodka af, maar breng een toost uit op zijn gezondheid.

Als het zes uur is, neem ik afscheid van Ahmid en Farida, omdat ik terug naar Khorog ga. Ik ken ze nog maar een dag, maar ik zal ze niet snel vergeten.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten