zaterdag 2 mei 2015

Mannetjes

In mijn korte tijd in Tadzjikistan heb ik gemerkt dat er veel mannen zijn die belangrijk willen zijn. Je herkent ze aan hun chique pak, of dikke zonnebril, of aan de manier waarop ze door hun omgeving worden behandeld. Meneer de president is zo'n man. Hij is een gezette man met weelderige wenkbrauwen en hij is overal. In Khorog vind je hem waar je maar kijkt op immense posters gefotoshopt voor een gebouw, voor een groep vrouwen in klederdracht, tussen spelende kinderen.  Hij laat zich afbeelden als een vaderfiguur, maar je ziet dat hij gewoon belangrijk wil zijn.
Nekruz scheldt soms op de politiek. In zijn optiek is politiek een systeem waardoor de levens van gewone mensen vernietigd worden. Ik vraag hem soms naar zijn mening over de president, maar hij houdt zich dan meestal stil.

Nekruz neemt me mee naar de sauna. Ik ben nog nooit in een sauna geweest, althans niet met vreemde mensen. De sauna is echter leeg dus ik mag me weer wat minder ongemakkelijk voelen. Het is ook niet zo heel vreemd om als twee mannen zo te zweten, merk ik. Er is in deze cultuur zo weinig schaamte, dat het ongemak dat ik normaal in zo'n situatie zou voelen, vrijwel ontbreekt. Een uur later trek ik mijn ondergoed weer aan en waggel ik naar huis.

Nekruz neemt me mee lunchen. Er zitten vijf mannen aan een tafel wodka te drinken. Wij zitten ongeveer een half uur te wachten op de bediening, maar het meisje dat rondloopt komt niet bij onze tafel. Ze is te druk bezig met de vijf mannen. Zij roepen haar na en lachen om elkaars grappen. “They're teasing her. She's feeling uncomfortable.”, zegt Nekruz. Het arme meisje doet haar best om de mannen zo snel mogelijk te bedienen, om van hun af te zijn en komt dan eindelijk bij ons.

Nekruz neemt me mee naar een expositie van kunst van leerlingen van een kunstschool. Het hoofd van de school herken ik meteen als een mannetje. Als je bij hem in de buurt bent, ga je je minder over jezelf voelen door zijn houding en de manier waarop hij naar je kijkt. “He wants you to participate in the concert.” Ik begrijp het eerst verkeerd en denk even dat van me wordt verwacht dat ik ga dansen of pianospelen, maar het is een uitnodiging om het concert bij te wonen. Ik vermoed dat ik door te accepteren zijn ijdelheid streel, maar ik ben te nieuwsgierig om het aanbod af te slaan. Nekruz gaat niet mee.

In het zaaltje waar ik binnenkom, staat een tafel met daarop de gebruikelijke thee en gebak. Achter de tafel zit de rector en naast hem zit ik. Dan komen de leerlingen binnen om voor ons op te treden. De optredens zijn fantastisch. Meisjes, die eerst nog verlegen staan te schuifelen, zetten een geweldige stem op. Een jongen speelt een veel te moeilijk stuk van Bach. En zo volgen nog een reeks optredens. Elke keer als de leerlingen klaar zijn, applaudisseert het publiek, behalve de rector. Hij noteert stilzwijgend een cijfer in zijn boekje.

Nekruz neemt me mee naar een voetbalwedstrijd van lokale teams. Met NUR herstelt hij verschillende sportvelden en haalt hij sportmaterialen uit China. Een team heeft shirts met de Argentijnse vlag. “Those were very cheap, only 2 dollar for a shirt. But good quality, well, alright quality.” Het team heet naar het vliegveld in Khorog, omdat de meeste spelers uit die buurt komen. De naam van het andere team is het Tadzjiekse woord voor de plaats waar beesten geslacht worden.
Het is geen grasveld waarop gespeeld wordt en het is heel stoffig. Daarom gooien kinderen voor de wedstrijd emmers water over het veld.
Alle spelers en toeschouwers zijn mannen, spugende mannen. Als Nekruz en ik een plekje op de tribune uitzoeken, moeten we de spuug ontwijken. Sommige mannen spugen drie of vier keer achter elkaar, een hele serie spuug. Ze eten ook zaadjes waarvan ze de schil uitspugen. Er liggen ladingen schillen gemengd met spuug op het veld.
Misschien is het spugen in de sport wel ooit in Tadzjikistan begonnen om het veld vochtig te houden, zodat er niet teveel stof opwaait en is het later tot een gewoonte verworden die zich helemaal tot in Nederland heeft verspreid.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen