maandag 18 mei 2015

Gekleurd

Wanneer je iemand roept, roep je eerst diens naam en dan OH plus de naam. Bijvoorbeeld: “Faridun. OH Faridun!” De jongste zoon van Nekruz heeft met mijn permanente markeerstift een aantal witte schaakstukken roodgekleurd. Nu krijgt hij de opdracht om ze dan maar allemaal rood te kleuren.
Faridun verslaat me elke dag met dammen. Hij wil meedoen aan het kampioenschap en is daar hard voor aan het trainen, al weet hij niet precies wat een kampioenschap inhoudt.
Vandaag wijt ik mijn verlies maar aan de vier glazen wodka die ik met Nekruz heb gedronken. Hij zei al enkele dagen: “Tonight, we will drink vodka.” Vanavond is het dan zover. We drinken elk glas in een keer leeg en nemen vervolgens een slok cola. Na het tweede glas zegt Nekruz: “I only drink once a year on a special occasion, with special friends.” Na het derde glas, pakt hij zijn dochter en zingt: “She is a gift from God. We wanted a daughter and he gave us a daughter.” Nadat hij het vierde glas heeft ingeschonken, zegt Nekruz: “We need to hide the vodka. My mother doesn't like this drinking you know.”
Geen vijf minuten later staan Nekruz' moeder en tante onverwachts voor de deur. De wodka is opgeborgen. Alleen de glazen getuigen nog van onze zonde. Nekruz' moeder, Rognamu, en tante zijn wiskundeleraressen. Ze komen af en toe langs om de kinderen te helpen met hun huiswerk. Ze wonen in Nehudac, een dorpje niet ver van Khorog. Rognamu kust mijn hand en glimlacht hartelijk.
Als ze voor het eerst mijn hand kust, ben ik op bezoek in Nehudac. Ik ben er om te tekenen, maar het weer is heel veranderlijk. De ene minuut regent het, de volgende moet ik vluchten voor de volle zon. Ik klim daarom maar wat over de rotsen. Beneden staan mooie gele bloemen. Ik klim langs de rotsen naar beneden om er een foto van te maken. Bij de rivier zit een man in een geel hesje te vissen, die mij pas opmerkt als ik vlak bij hem ben. Hij groet me vriendelijk.
Als ik weer boven ben, ben ik buiten adem. Ik weet niet of het komt door het gebrek aan zuurstof of door mijn conditie. Ik plof neer op een stoel en staar naar een enorme kudde schapen die door herders over de rotsen van Afghanistan wordt geleid. De schapen moeten op sommige stukken achter elkaar lopen, wat een grote opstopping veroorzaakt.
“Nek. OH Nek!” We worden geroepen voor het avondeten. Rognamu heeft een gerecht gemaakt van gebakken tot een bal geknede aardappelpuree met binnenin een gekookt ei. “When we were little children, she called it children-surprise.” De vader van Nekruz zit Russische televisie te kijken. Hij lacht af en toe en herhaalt dan wat er op de televisie gezegd is. Ondertussen houdt hij mijn bord in de gaten en als het niet volledig gevuld is, pakt hij een koek of een brood en legt het op mijn bord. Rognamu wordt geroepen om nog een lading kindersurprises voor me te maken.
Nu is het journaal ervoor. Het Russische journaal ziet er bijzonder degelijk uit. Als ik vraag waar het over gaat, zegt Nekruz: “De uitspraken van Obama en die van Abu Bakr Al-Baghdadi worden met elkaar vergeleken en dan zie je dat ze eigenlijk hetzelfde zijn.”

De vader van Nekruz moet nog steeds af en toe lachen en herhaalt dan de Russische woorden. Na het eten pak ik mijn schetsboek en begin ik hem te tekenen. Hij kijkt naar mijn tekening, terwijl ik bezig ben. Hij is aan een oog blind en als ik aan dat oog begin, zie ik dat hij dat niet leuk vindt. Als ik de tekening af heb, laat hij het trots aan iedereen zien. “Artiest!”, is het enige woord dat ik kan verstaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen