zondag 24 mei 2015

Weekend

Af en toe heb ik wat moeite met Nekruz, omdat hij dan vertelt wat ik wil horen, wat net een beetje afwijkt van de waarheid. Zo zegt hij al enkele weekenden dat we naar de Hot Springs gaan, maar elke keer komen we ergens anders. Ik mag Nekruz overigens zeer graag en vergeef het hem meteen, of de volgende dag. Gelukkig zijn alle plekken ook zeer de moeite van het bezoeken waard zijn en zo komt het altijd weer goed. Wat voor de Pamiri gewoon is, is voor mij heel bijzonder. En wat voor hen bijzonder is, is voor mij soms heel gewoon. 
Nekruz was ooit zelf over de warmwaterbronnen begonnen en ik weet alleen dat Floortje Dessing er geweest is, wat het voor mij niet aantrekkelijker maakt, maar als Nekruz de vrijdag voor mijn laatste weekend hier, zegt “Tomorrow we'll go to the Hot Springs” ben ik toch nieuwsgierig en zeg ik: “Ah, good!”
De volgende dag sta ik om half zeven op, om op tijd in Khorog te zijn. Als we 's avonds om half elf aankomen bij de Hot Springs, zijn de baden al gesloten.

De reis begint met de zoektocht naar een auto die ons kan brengen. Hiervoor moeten we naar de markt. Na een aantal uur vindt Nekruz een zwarte Opel. Alle auto's in Tadzjikistan hebben barsten in de voorruit, maar elke voorruit heeft een ander patroon van barsten. In deze auto hebben de scheuren op drie plaatsen hun oorsprong, maar ze zijn onderling verbonden. De chauffeur draait harde muziek die een dag later nog door mijn hoofd zingt.

Onderweg stoppen we bij een bron waar natuurlijk bruisend water uit stroomt. De rotsen rondom de bron zijn roodbruin gekleurd. Als het water later warmer is, smaakt het naar bloed. We stoppen ook bij een van de kinderen die langs de weg met gewassen lopen te zwaaien. Nekruz koopt een zak met paddenstoelen.

De auto brengt ons naar een sportfestival, waar Nekruz zoals hij zei, even wat certificaten moet bezorgen. We worden enthousiast ontvangen door een grote hoeveelheid mensen en even later zitten we aan een tafel (daarmee bedoel ik uiteraard een kleed op de grond) gevuld met allerlei lekkernijen. Ik moet proeven van de vis die die dag in de rivier is gevangen. Dan moet ik het schaap eten, die dag geslacht. Sommige stukken smaken naar lever. De yoghurt is handgemaakt. De verschillende salades zijn ook erg lekker. Midden op tafel staan zelfs gebakken aardappeltjes. Ik blijf een Groninger en eet bijna de hele schaal leeg.

Na die lunch, de tweede van de dag, gaan we naar het sportterrein om de finale van het volleybaltoernooi te bekijken. “Oh, it's one more game and then the final.”, zegt Nekruz. Het is koud en als drie wedstrijden later de finale begint, zit ik te bibberen op mijn stoeltje. Ik ben niet bijzonder ge├»nteresseerd in de wedstrijden, maar het is interessant om de mensen te bekijken. Jongens zijn druk bezig om zich op te trekken aan een boomtak. Een oudere man heeft de taak om met een stok lijnen in het zand te trekken om het publiek op afstand te houden, een taak die hij zeer serieus opvat. Een groep meisjes met vlechtjes en traditionele kleding staat gearmd te cheerleaden.

Na de finale gaan we terug naar de inmiddels opnieuw gedekte tafel. Nekruz heeft wodka meegebracht en is van plan hier nog enige tijd te blijven, dus ga ik met Sharboz en een meisje dat om onbekende redenen ook mee is, richting de warmwaterbronnen.

We rijden over erg slechte wegen, en uren later komen we eindelijk aan op onze bestemming. Ik krijg een hotelkamer met een normaal bed. Ik heb in Tadzjikistan alleen nog maar op dunne matrasjes op de grond gelegen en deze hotelkamer voelt heel onwennig. Een gevoel van eenzaamheid overvalt me en ik ga maar snel slapen.

De volgende dag zwem ik een tijdje in het warme zwavelwater wat heel fijn is. De terugreis duurt maar een paar uur. Als we terugkomen in Khorog, zegt Nekruz dat er ergens een sportfestival is. Ik zeg dat ik moe ben en ga naar huis. In het huis van Nekruz vind ik zijn totaal ontredderde vrouw die de hele nacht op is geweest. “Nekruz told me you would go only one day and he didn't call and I couldn't reach him! I thought you were in a carcrash!” Ze zegt dat ze twee dagen niet met hem zal praten, maar ik vermoed dat ze het hem morgen heeft vergeven.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten