dinsdag 10 december 2013

Ziek

Ik schuifel over de houten vloer. "Are you sick", vraagt Aliya. "Yes, I think I am." Sandrien was ook ziek geworden, maar bij haar was het snel over geweest, terwijl er bij mij maar geen einde aan kwam.
Ik lig nu een dag en twee nachten in bed. Het grootste deel van de tijd slaap ik. Sandrien is overdag druk aan het werk en als ik iemand de trap op hoor komen, denk ik dat zij het is. Het is steeds de huisbaas, die "Maestro, maestro!" roept. Zo noemt hij de Italiaanse ingenieur, die stug door blijft werken aan zijn ontwerpen voor een universeel systeem voor keukenkastjes.
Dan lig ik weer even wakker en staar ik naar het plafond of naar de muur. Er gebeurt zoveel in deze ruimte. Al die ge├»mproviseerde constructies. Aan elk onderdeel lijkt een groots idee vooraf te zijn gegaan, maar tegelijk is alles half af. Het lijkt het werk van iemand met grote concentratieproblemen. "Maestro, maestro! Quando andiamo al cinema?", roept de huisbaas. De ingenieur gromt wat en werkt door. 
In deze drukke ruimte, hangt een schilderijtje van mij. Er zou een lijst om moeten, denk ik bij mezelf en tegelijk denk ik aan alle schilderijen die ik op deze reis ben tegengekomen, die juist uit de lijst probeerden te breken. We kregen laatst een rondleiding door het atelier van Nicola Lopez, een kunstenares die erg sterke werken maakt waarin ze architecturale elementen als in een collage samenvoegt. Ze vertelde dat ze in het Guggenheim en in het Metropolitan exposeerde, maar dat ze nog steeds moest lesgeven om rond te komen. Haar werk in het Metropolitan bestond uit schilderijen die uit hun lijst braken.
Een baby huilt. Een vreemd geluid.
Het is maar een voorbeeld. Ik heb zoveel werk gezien, schilderijen met gaten waardoor de muur zichtbaar werd, schilderijen met veelvormige lijsten etc. Je krijgt de indruk dat het meer een modetrend is, dan een artistieke ontwikkeling.
Ik denk zelf dat het al moeilijk genoeg is om controle te hebben over de ruimte binnen het kader. Misschien zal ik ooit in de toekomst installaties maken, maar ik kan me nu moeilijk voorstellen dat ik op een gegeven moment denk, dat het schilderij me teveel beperkingen oplegt. Tot nu toe zijn de mogelijkheden die het schilderij biedt, nog steeds te groot geweest.
De baby huilt weer. Ik wist niet dat er een baby was.
Dan heb je ook nog het ruimtelijke werk, dat je vaak in galeries ziet, dat een duidelijke functie lijkt te hebben: de kunstenaars plakken een of ander lint tegen de muur, of ze schrijven diepzinnige woorden in het trapgat, zodat de toeschouwer van het ene schilderij naar het andere wordt geleid. Misschien denken de kunstenaars wanneer ze dit doen, dat ze de grenzen van de kunst opzoeken, maar in wezen beperken ze zich tot binnenhuisarchitectuur.
Ik hoor Casper de kat miauwen. Als hij miauwt klinkt het net alsof er een baby huilt.
Misschien ben cynisch geworden, doordat ik te lang ben opgesloten in deze kleine ruimte. Het wordt tijd om uit bed te gaan.
"Maestro, maestro!" Ditmaal is het de vrouw van de ingenieur. "Andiamo, subito!" De ingenieur gromt wat. "Subito, subito!" Hij gromt nog steeds. "No, no. NOW!"
Later vertelt Sandrien dat de ingenieur beneden was gekomen en had gezegd: "Ok, ik ga mee, maar ik wil ook een keer naar de film van de gebroeders Coen." Waarop de huisbaas had gezegd: "We gaan ook naar de film van de gebroeders Coen, ik heb de kaartjes al!" "Naar de gebroeders Coen? Waar wachten we dan nog op?! Laten we gaan!"

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen