donderdag 5 december 2013

The Camperdown Elm

Te midden van alle drukte in Manhattan bevindt zich het Central Park. Als je door het Central Park loopt, kun je plotseling omringd worden door kardinaalvogels en eekhoorntjes en je in de Walt Disney verfilming van Sneeuwwitje wanen, maar vaker ben je omringd door andere mensen. Brooklyn heeft eigenlijk een veel mooier park: het Prospect Park.
Gisteren liep ik doelgericht, over het ravine, een smal pad door het enige bos van Brooklyn, langs de long meadow, een uitgestrekt heuvellandschap, naar de Camperdown Elm. Ik had hem een dag eerder ontdekt en was meteen gefascineerd. De boom heeft bijna horizontale takken en hij leunt op een grote houten wandelstok. De takken hebben allerlei kronkels en knobbels.
New York heeft zoveel te bieden en ik zit bij een boom, dacht ik. Ik heb nog een lange lijst van plaatsen die ik wil bezoeken, mensen die ik wil ontmoeten, en ik zit bij een boom. Misschien waren de afgelopen dagen zo vol van spannende, maar ook vervelende avonturen, dat ik nu met een boom moest praten.
Zo zat ik laatst rond een kampvuur met Sandrien en Alies, een drietal kunstenaars en twee achttienjarige meisjes die graag alcohol wilden drinken. Ik voerde een gesprek met een kunstenares, dat op z’n zachts gezegd moeizaam verliep. ‘What kind of art do you make?’ had ze gevraagd en bij mijn antwoord fronste ze haar wenkbrauwen. ‘Painting? Why do you bother in this time?’ Ik zei dat een schilder een directe relatie met zijn materialen heeft. Verf kun je kneden met je handen en het is daarom een directer, of eerlijker medium dan bijvoorbeeld de computer. ‘Yeah, but I mean, like, why an object? I studied art at Yale university, it’s like the best university, you know. And attention is the new medium. Painting is like… why? Why do you make paintings?’ Ik had weinig zin om die vraag te beantwoorden en werd gelukkig van haar bevrijd door een andere kunstenaar.
Hij had ons gesprek niet gehoord, maar kwam toevallig in dezelfde discussie met haar. ‘You should have some respect for people that make something, that do something. You just talk talk talk. You write a book about art, but you don’t know what art is. Art is the relationship between an artist and his materials. Art is talking to the metal. It is talking to the tree.’
‘But your recent art is all about attention. It is really good.’
Hij keek treurig en vermoeid uit zijn ogen, alsof hij volledig gedesillusioneerd was. Vervolgens liep de discussie enorm uit de hand, maar vanaf dat moment was het ook niet interessant meer.
Ik kan beter praten met een boom, al kan hij niet terug praten. Ik las het bordje dat aan het ijzeren hek van de gekooide boom hing.
Er stond dat de Camperdown Elm gegroeid was uit een tak van een iep op het landgoed van de graaf van Camperdown in Schotland. Het is dus een perfecte kopie en wel een van de weinige nog bestaande kopie├źn van deze ene iep in Schotland. Wat vrij uniek is aan de Camperdown Elm, is dat deze zich niet uit zichzelf kan voortplanten. De graaf van Camperdown kon, of heeft zich ook niet voortgeplant. Ik vind het een mooie gedachte dat de graaf aan het einde van zijn leven in deze boom is veranderd, waardoor hij niet alleen het eeuwige leven kreeg, maar zelfs meerdere levens op verschillende plaatsen in de wereld.
De boom heeft meer zorg nodig, dan de meeste bomen en in de jaren zestig stond de iep in Prospect Park op het punt om omgehakt te worden. Ratten hadden holen gegraven in de stam. De boom werd gered door een gedicht van een bekende dichteres uit Brooklyn, Marianne Moore.
Kunst heeft de boom gered. Terwijl ik schetsen maakte, zag ik een andere man zeker een kwartier naar de boom staren. Misschien ben ik toch niet gek.

1 opmerking: