zaterdag 23 november 2013

Het biefstukincident

De andere dag kwam op straat een man naar ons toe. Hij vroeg of wij van steak hielden. Ik antwoordde dat ik van steak hield. “You want some?”, vroeg hij. “I’ve got loats of steak. I’ve got 40 pounds T-bone. Whatever you want.” We staarden hem wat glazig aan, wat hij misschien met interesse verwarde, want hij begon nu zijn hele lijst op te sommen. Hij had veel steak, dat was duidelijk en als we het goed begrepen lag de steak in de achterbak van zijn auto. Ik zei maar dat we helaas geen tijd hadden, waarbij ik in het midden liet, of we te weinig tijd hadden voor deze onderhandeling, of voor het eten van een trucklading biefstuk.
Veel van mijn tijd gaat op aan het bezoeken van galerieën. Ik begon mijn eerste galerietocht op 5th avenue in Manhattan. Het deed me wel goed, om in mijn meest afgetreden spijkerbroek gouden trappen te beklimmen en vervolgens interesse voor een Andy Warhol te veinzen. Na 5th avenue zocht ik het maar wat lager bij de grond en hoger op de kaart. Orchard Street, nog steeds in Manhattan, is een straat waar om de twee gebouwen een galerie staat. Hier en daar zit er zelfs een galerie in de kelder.

De meest bevreemdende kunst die ik tegen ben gekomen, bestond uit A4’tjes met een enkel woord die op de muur waren geplakt, met vlaggen van alle landen maar dan monochroom rood en een monotoon onaangenaam geluid. Zelfs dat voelde wel vertrouwd, heerlijk huiselijk anarchisme. Ik had misschien meer multimediacrossoverminimalistische installaties verwacht, maar de meeste galeries hadden gewoon schilderijen en een aantal waren ook interessant voor mij.
Vandaag hadden we met Lex afgesproken bij een opening van een expositie in Brooklyn, om collageschilderijen te bekijken en tegelijk wellicht wat contacten op te doen.
Ik kwam tegelijk aan met Lex en we vonden Sandrien in de achtertuin, al in gesprek met een kunstenaar, met wie ik visitekaartjes uitwisselde. We dronken een wijntje en staarden naar de schilderijen aan de muren. Aan het einde van de avond had ik geen andere kunstenaars meer gesproken. Ik vind het zelf nog verdomd moeilijk om wildvreemde mensen aan te spreken. Ik zal er de komende tijd veel op kunnen oefenen, en ik hoop dat ik mijn karakter kan overwinnen.
Maar ik wou wel dat ik op dit vlak wat meer had van de man met de biefstukken.


1 opmerking:

  1. Hallo Gaaike en Sandrien,

    Voor het eerst ben ik nu op jouw (jullie) Blog. Het is een genoegen om het te lezen. Ik kom overigens namen tegen van kunstenaars, die me echt helemaal niets zeggen. Maar goed ik ben ook echt een analfabeet op dat gebied. Ik leer zo veel van jou, dat dan wel weer.
    Ik ga het vanaf nu wat meer bekijken. Ik wens je ook toe dat je je gaat ontwikkelen in de richting van de "meat-man". Je moet er maar vanuit gaan dat mensen in principe niet gevaarlijk zijn, maar juist aardig en het fijn vinden wanneer ze gestreeld worden door aandacht. Dan krijg je vanzelf de goede aandacht terug. En wat je niet bevalt laat je afglijden langs je schouders.

    Een hartelijke groet aan jullie beiden en blijf genieten

    Herman

    BeantwoordenVerwijderen