woensdag 20 november 2013

Euwema?

Koffie zetten. Tweeënhalve schep. Roeren. Drie minuten wachten. Filter omlaag drukken. Ik word langzaam wakker. Ik reis met Sandrien naar Manhatten. Zij gaat naar de NYU. Ik ga buiten schilderen. We reizen met de metro. 'Stand clear of the closing doors please.' We moeten overstappen. Er staat een groepje van zes vrouwen met exact hetzelfde donkerbruine haar op het perron. Dat zijn orthodoxe Joden, zegt Sandrien. Ze dragen pruiken. Wanneer we instappen... 'Stand clear of the closing doors please.' Zien we nog een groepje exact gelijke kapsels, maar ditmaal blond.

De bankjes op Washington Square staan in het volle zonlicht, dus ik ga daar zitten tekenen. Ik merk niet hoe de koude wind door mijn jas snijdt. Als ik klaar ben met de tekening, zit ik te bibberen. Even opwarmen en weer verder. Nu snijdt de wind door mijn trui, en halverwege de tekening sta ik op. Hier had ik niet op gerekend. Het was gisteren zomerweer. Ik duik een paar winkels in om warm te worden. The little Lebowski-shop. Een schaakwinkel, waar ook wordt geschaakt. Ik probeer nog een paar keer een tekening te maken, maar dan besluit ik het op te geven. Het is te koud.

Dan maar het Metropolitan, zeg ik tegen mezelf. Wanneer ik bij een stoplicht kom, zie ik een vrouw terugdeinzen op het troittoir. 'I don't run like I used to', zegt ze tegen mij. Een aantal straten verder staat een man te schelden op fietsers, omdat hij zojuist bijna geschept werd door een. Wanneer hij weg is, zegt een andere man tegen mij: 'He's right though. They're like ants!' Ik zeg maar niets terug.

Het Metropolitan is zo'n museum dat zo groot is, dat het je doet vermoeden dat het alle kunst van de wereld bevat. Bij de ingang staan echter twee beveiligers tassen te openen. Mijn tas bevat twee paletmessen, een puntenslijper, zes tubes olieverf, oliekrijt, een doosje met van alles en nog wat en een pot terpentine. 'You can't enter.' Ik vraag of ik mijn tas niet ergens kon achterlaten. De man slaakt een zucht van ergernis: 'Security center.' Het security center is een balie met daarachter twee mannen. 'What is your name?' Vraagt een van de mannen. 'E... U... W... E... M... A...' De man kijkt een tijdje naar wat hij net heeft genoteerd. 'How do you pronounce this?' 'Euwema', zeg ik, waarop de man in lachen uitbarst. 'Hrboekma?', vraagt hij. 'Euwema', zeg ik. 'What?' Nog steeds lachend, geeft hij me een gratis ticket voor het museum.

Wanneer moet ik mijn schilderij nu maken. Het blijkt een druk schema, elke dag schetsen, musea en galeries bezoeken, en dan een schilderij. Voor mijn onderwerp is de dag te lang geworden. Ze ligt stil  te slapen, wanneer ik tegen een stoel aanstoot. 'BAM!' Ze draait zich om en verdwijnt onder de dekens. Als ik er nu naar kijk, denk ik dat ik beter wat sneller en grover had kunnen werken.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten