zaterdag 30 november 2013

de rattenvanger van Harlem

De kat zit naast me op de bank te slapen. Sandrien zit Murakami te lezen. Ik hoor haar af en toe zuchten slaken van ergernis. Ze houdt niet van Murakami. Sandrien is een open boek. Ik ben die eigenschap in mensen steeds meer gaan waarderen. Lex heeft diezelfde eerlijkheid en het is eigenlijk ongelooflijk dat hij me nu al zo vertrouwt, dat ik in zijn atelier kan wonen.
Gisteren liep ik met Sandrien door Harlem. Het was Thanksgiving en hoewel wij eigenlijk nauwelijks weten wat deze feestdag inhoudt, vonden we niet dat we als enige mensen in New York op deze dag moesten gaan werken. Dus liepen we door Harlem.
We zagen een kathedraal, die de grootste kathedraal van de wereld is. Er zat zelfs een parkeergarage in, dus dat klopte wel.
We zagen vijf vrachtwagens volgeladen met kerstbomen.
We zagen ook een dikke rat die over straat liep en in een put verdween.
Even later kwamen we in een park en daar waren nog meer ratten. Het waren echt heel veel en deze leken op tamme ratten. Ze waren absoluut niet bang en ze kwamen zelfs naar ons toe. Wij waren wel wat bang, dus we liepen verder.
Alle winkels en restaurants waren dicht, omdat het Thanksgiving was. Toch liepen we naar een restaurant dat Sylvia heette. Sylvia was tot onze verbazing open en de mensen waren er open, waardoor ik het gevoel kreeg dat we bij een gezin aan tafel waren geschoven. Het eten was niet zo best, maar het maakte niet uit omdat het gezellig was. Alleen direct naast ons zaten een vader en zoon die de hele maaltijd niets tegen elkaar zeiden. De vader pakte op een gegeven moment een stuk vlees van zijn bord en gaf dat aan zijn zoon.
De kalkoen was wel lekker, maar de rest niet. Ik had nooit gedacht dat het onbeleefd zou voelen om te weigeren de resten van een maaltijd mee te nemen in een doggybag, maar zo voelde het.
We namen de metro en bij het wachten op de trein zagen we een ratje tussen de rails door kruipen.
Nu moesten we de avond nog in stijl afsluiten. Ik kijk graag naar de serie Louie over een New Yorkse standup comedian. Hij treedt in de serie altijd op in Comedy Cellar. Dus daar gingen we nu naartoe. De host van de avond was Ardie Fuqua die ook in de Louie CK Show speelt.
Een cabaretier kwam het podium op. Hij begon: 'So I walked down the street. This guy came up to me. He asked me: "Wanna buy some steak?"'
Het was een geweldige avond en na nog een stuk cheesecake (want dat doet Louie ook!), kwamen we thuis. Sandrien bekeek haar mail en las dat haar ratje was doodgegaan.
Ik had toch heel even de gedachte dat nu de laatste van Sandriens ratjes dood is, de ratten naar ons toe waren gekomen om afscheid te nemen.
Ik ben al wel weer aan het werk geweest. Thanksgiving is voorbij. Het schilderij waar ik nu aan werk is nog in de schetsfase. Het is een vervallen gebouw met bomen die in elkaar overlopen in een strenge compositie, een beetje zoals in de werken van Lyonel Feininger.

2 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal! Nog last gehad van opgeschoten jocks bij het eten van je cheesecake?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mwoah, Sandrien had geen zin in dat gezeur en heeft hem knockout geslagen. Maar geen zorgen: ik heb het op film.

    BeantwoordenVerwijderen